FAQ / Thermisch of elektrolytisch verzinken

 

Thermisch of elektrolytisch verzinken

Alle staalconstructies, tuinborden, of tuinbordonderdelen worden bij ons thermisch gegalvaniseerd.
Het grote voordeel hiervan is dat de corrosiebestendigheid vergroot wordt. De zinklaag is dikker en komt ook aan de binnenzijde van een buis / constructie.
Hieronder een technische uitleg wat de verschillen zijn tussen thermisch en elektrolytisch verzinken.

 

Elektrolytisch verzinken

Bij elektrolytisch verzinken wordt de zinklaag vanuit een waterige oplossing van zink langs een elektrolytisch weg (stroom door product en vloeistof) neergeslagen. De laag is egaal en glad. De laagdikte varieert van circa 5 tot circa 40 µm. De laagdikte wordt bepaald door de stroomdichtheid en de tijdsduur in het zinkbad.
De verdeling van de stroomdichtheid over het product is helaas niet uniform. Dit betekent dat de laagdikte op bepaalde plaatsen hoger is (buitenzijde/uitstekend delen) en op bepaalde plaatsen lager (binnenhoeken/binnenzijden). De stroom zoekt altijd de weg van de minste weerstand.
Binnenzijden van tanks of buizen kunnen bijvoorbeeld alleen elektrolytisch worden verzinkt als er aan de binnenzijde een zgn. ‘hulpanode’ wordt aangebracht, waarmee we de af te leggen weg voor de stroom op die plaats verkleinen.

Passivering

Na het verzinken wordt de laag gepassiveerd (ook wel ‘gechromateerd’ of ‘gebichromatiseerd’), waardoor de corrosiebestendigheid sterk toeneemt en het uiterlijk wordt verfraaid.
De passiveerlaag is een dun zinkchromaat /zinkoxidelaagje bovenop de zinklaag. Deze laag kan in verschillende kleuren worden aangebracht, te weten blauw, geel, groen en zwart. Van blauw naar groen neemt het chromaatgehalte van de laag toe, wordt de laag iets dikker en verbetert de corrosiebestendigheid zich.
De zwarte passivering wordt vaak voor visuele toepassingen gebruikt. De laag is mooi egaal, halfglanzend zwart en zit qua corrosiebestendigheid tussen blauw en geel in. Bij een product dat goed verzinkt en geel gepassiveerd is, kan het zo zijn dat de passiveerlaag de helft van de levensduur (tot roodroest) voor zijn rekening neemt. Bij een vergelijking met thermisch verzinken moet hier terdege rekening mee worden gehouden.

Graden

De hoogste temperatuur bij elektrolytisch verzinken moet gezocht worden in de voorbehandeling en is in de meeste gevallen maximaal 70 graden Celcius. Er is dus geen risico op vervorming van dun materiaal. Wel ontstaat bij het elektrolytisch verzinken waterstofgas, wat vooral bij geharde staalsoorten in de materiaalstructuur opgenomen kan worden. Hierdoor ontstaat “waterstofbroosheid”. Dit waterstofgas kan na verzinken door een warmtebehandeling weer worden uitgedreven.

Vloeibaar zink

Bij thermisch verzinken wordt het product gedompeld in een bak met vloeibaar zink. Een groot blok zink is verwarmd tot circa 400 graden en is gesmolten. Tijdens dompelen wordt het product bedekt met een laag vloeibaar zink en meteen na het uittakelen stolt deze laag. De laag is minder glanzend en na een aantal dagen meestal zelfs mat-grijs.
De laagdikte wordt niet bepaald door de tijdsduur in het bad. Alleen de dikte van het materiaal heeft invloed op de laagdikte (hoe dikker het materiaal, hoe dikker de laag). De laagdikte bedraagt minimaal circa 60 µm en kunnen soms oplopen tot wel 200 µm. Druppelvorming en vervorming van dun materiaal (circa < 5 mm) zijn nadelen van thermisch verzinken.
Voordeel van thermisch verzinken is dat het overal op het product neerslaat, ook aan binnenkanten van tanks en buizen.